Huwelijk

Thomas en ik gaven elkaar gisteren het ja-woord, en ook de dieren mochten uiteraard meevieren. Het was een schitterende dag!!! 
Met dank aan nonkel Dirk voor deze prachtige foto :-)

Schitterende positieve mens-dierinteractie

Het verhaal van Cieran en de dolfijn Winter is werkelijk hartverwarmend.

Cieran verloor beide benen toen hij 1 jaar oud was.

Hij werd door de dolfijn Winter geïnspireerd om te leren zwemmen (Winter heeft geen staartvin, maar leerde zwemmen met een prothese).

Cieran is met zijn familie de oceaan overgestoken om samen met Winter te zwemmen.

Bron: http://www.dailymail.co.uk

Een schitterend voorbeeld van hoe mens en dier elkaar op een bijzonder positieve manier kunnen versterken!

Een tripje naar het slachthuis

Deze dames maakten een uitstapje naar het slachthuis (klik hier voor de video), en ondervonden 'aan den lijve' de ambiguïteit van hun eigen houding tegenover dieren. Eén van hen weet het goed te verwoorden. 

Ik parafraseer: "zodra zo'n beest versneden in een bakje zit, is het gewoon vlees en is er geen probleem... nu zijn het beesten die naakt, ondersteboven in een frigo hangen."
Deze dames hebben dan nog niet gezien hoe kalfjes van hun moeders worden gescheiden vlak na de geboorte, hoe ze vetgemest worden zonder consideratie voor hun levenscomfort en gezondheid, en hoe ze als massaproducten getransporteerd en geslacht worden.

De dame in kwestie verwoordt de camouflage die wordt toegepast.
Veel mensen houden er niet van om het dode dier te zien waar hun stukje vlees van afkomstig is. Met vlees in een clean, plastieken bakje hebben de meeste mensen dan weer geen probleem, omdat je het oorspronkelijke dier er niet meer in herkent.
De confrontatie is er niet, de herkomst van het vlees is gecamoufleerd.

Deze objectificatie staat in schril contrast met de subjectificatie van andere dieren. 
In Amerika organiseerde men een heus 'internet cat video festival', HLN.be argumenteert 'waarom panda's het redden wèl waard zijn' en er worden steeds meer huisdieren gecremeerd. 

Bron: cutepandapictures.com

Bron: lexcali.tumblr.com

Als je er goed over nadenkt, is het bizar dat we het ene dier (huisdier) heel erg in de watten leggen, en na hun dood zelfs cremeren, terwijl we andere dieren hun basisrechten en basisbehoeften ontzeggen en hen behandelen als 13-in-een-dozijn product. Een Belgische Blauwe Dikbil-koe hoeft niet te rekenen op een crematie en huilende baasjes. 
Dit opfokken en slachten gebeurt overigens wel allemaal achter gesloten deuren: behalve het transport van de slachtdieren, zien we bijzonder weinig van deze industrie. 

In West-Vlaanderen zijn er naar het schijnt meer varkens dan mensen... heeft u al varkens gezien, behalve in transportwagens?